| تبليغات | X |
 |
 |
|
| از روی دلتنگی هایم...سکوتی میکنم بالاترازفریادها... |
 |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیستم آذر 1388ساعت 12:23 توسط ندا |
|
|
زندگی پرتکرار من....
صبح بیداری شب...خواب تنهاپناهم نماز است خدایا کمک کن شکسته بسته نخوانم و بیشتربهت نزدیک شوم به قول شاعر: من بنده ی آن دمم که ساقی گوید یک جام دگربگیرومن نتوانم ازهمه دلم گرفته... جز خدا چقدرتنهام وچه خوشبختم که در تنهاییهایم خدارا دارم... به قول دکتر شریعتی:اوجبران تمام نداشته های من است.... کودکانه نوشتی «دوستت دارم» حالا دیوارهای کاهگلی فرو ریختهاند و دست خط تو را - باران- در شهری سیمانی به دستم رساندهاست... پایان |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیستم آذر 1388ساعت 12:20 توسط ندا |
|
|
بعد از چندی که شانس کند روی بر تو گویی خر ما ز کرگی دم نداشت خواهی خندی اما یادت برفته دست خودت نیست از بس گریستی که حتی گر خندی ز دور که شنوند گویند می گرید |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 21:54 توسط ندا |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دهم آذر 1388ساعت 22:33 توسط ندا |
|
|
اي که دنيايش تو هستي
قلب پرمهرم شکستي آمدي جايم گرفتي درکناراونشستي کاش من جاي توبودم... قصه ميگويدبرايت از اميدوآرزوها مينشيندروبرويت بانگاهي پرتمنا کاش من جاي تو بودم... مينشيني در کنارش آن شب خوب عروسي شادي از آواي تبريک آن سرور و ديده بوسي کاش من جاي تو بودم... درعقيق ديدگانت مينشيند نقش فردا ميرود ازشهرقلبت تک سوارشهرغم ها کاش من جاي توبودم کاش من جاي توبودم... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دهم آذر 1388ساعت 22:20 توسط ندا |
|
|
شهر ساکت و ساکت
باد پاییز اینقدر دل سنگ که به تک برگهای سبز هم رحم نمی کند. جدایی برای همه می طلبد درخت که میوه هایش از دست داده نمی خواهد تنها بازمانده های روزهای زندگی وشادی هم جدا بیند افسوس که روزگار پایان هر وصل زیبایی را وداعی تلخ تر قرار داره امروز یک نسیم هم قدرت جدایی دارد وای بر دوست داشتن ها... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دهم آذر 1388ساعت 22:4 توسط ندا |
|
|
عاشقم . عاشق بی دلم من .
کدوم دل ؟ همون دل که پر امیده . امید کجاست ؟ بر آبه . کدوم آب ؟ همون آب که از چشمام اومد . دلت چی شد ؟ فنا شد ، فنای اون چشات شد . کدوم چشم ؟ همون چشم که خواب آوردش . کدوم خواب ؟ همون که ازم فرار کرد . کجا رفت ؟ تو رویا . رویا کجاست ؟ بر آب . کدوم آب ؟ همون آب که از چشمام اومد . کدوم چشم ؟ همون چشم که غرق خونه . کدوم خون ؟ همون خون که از دلم رفت . کدوم دل ؟ همون دل که زخمه زخمه . کدوم زخم ؟ همون زخم که تو صدامه . کدوم صدا ؟ همون که تو گلومه . کدوم گلو ؟ گلویی که پر از بغضه . کدوم بغض ؟ بغضی که رو لباته . کدوم لب ؟ همون لب که سرخ سرخه . چه سرخی ؟ همون که چون شرابه . کدوم شراب ؟ شرابی که تو چشماته . چشمایی که مست مسته . |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم آذر 1388ساعت 14:39 توسط ندا |
|
چرا وجود تو از هیچ قانونی پیروی نمی کند؟ هر چه دورتر می روی بزرگتر می شوی هر چه نامهربانی می کنی عزیز تر می شوی هر چه غریبگی می کنی آشناتر می شوی و حتی از دلم به بهانه ی از دیده رفتن هم لحظه ای نمیروی انگار خیالاتی شده ام دیشب باز هم پشت در خانه را تا صبح ننداختم گفتم شاید بیایی و شنیدم که زن همسایه می گفت :بیچاره در انکار است و من میپندارم بیچاره کسی است که عاشق نیست وگر نه می دانست تا صبح از هجوم کلمات طرح واره ای برای چشمانت ساختن حتی بدون اینکه شاعر باشم چه طعمی دارد بگذار بگویند بیچاره است و بگذار باز هم پیرو هیچ قانونی نباشی اما من یک قانون دارم که تا هستم شاعر چشمان تو باشم |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم آذر 1388ساعت 14:38 توسط ندا |
|
|
فنجان چاي به دستم...دارم به فضاي غبارآلود بعدازرفتن ميهمان هامينگرم...يادهمه چي مي
افتم....يادهمه چيز... درفکرم...امانميدانم درفکرچه؟!فقط همين راميدانم که در فکرم و در ميان فضاي مه آلود اتاق ذهنم غرق شده ام و صداي مامان را که صدايم ميزند نميشنوم...ومن ياد همه چي مي افتم ...يادهمه چيز قيافه ي بي تفاوت به خود ميگيرم...انگار که هيچ غمي درون وجود من نيست...ولي هست...هزاران غم و هيچ درمان.!ومن باز به اتاق تاريکم روانه ميشوم...وصداي شعله هاي بخاري را که درون آن غول آهني خود را براي گرم کردن من ميکشد ميشنوم و آرام ...طوري که دلتنگيهايم بيدارنشوند دراز ميکشم...بخاري گرماي دلنوازي را به پاهاي خسته ام ميدهد....ومن بازبه همه چيز مي انديشم...به همه چيز... ومن هرلحظه ياد همه چيز ميافتم...ياد همه کس...ياد کساني که حتي يک لحظه هم ياد من نمي افتند....ياد صبح مه آلودفردا که دوباره روزي ديگرآغازو من را دنبال زوال خواهدکشاند... ومن باز به همه چيز مي انديشم...ياد خدا مي افتم...ياد خدايي که دبيرم درباره اش گفت:چون تورازياد دوست دارد بيشترامتحانت ميکند...ويک لحظه درآن گرما از شادي به خود ميلرزم...اميد تمام وجودم رافراميگيرد...شوخي نيست...مراکسي زياد دوست دارد که همه چيزم ازاوست....ومن دراين لحظه ديگربه هيچ چيزنمي انديشم...جزکسي که مرا بيشتردوست دارد و امتحانم ميکند.... ومن گرفتارسکوتي پرمعنايم...معنايي که درعمق نفسهاي آخرم هويداخواهد شد و دل هرز اورا مـواخذه خواهدکرد... من باز مي انديشم...به حرف مريم که گفت:(او مال همه بود و من آرزو ميکنم هيچ کس مال او نباشد) وديگربه چيزي نمي انديشم.... ومن به روزهاي گذشته هيچ نگاهي ندارم...زيراکه آنان خودجلوي چشمان من اند صدايي ميشنوم...بلند ميشوم و از آن گرماي دل انگيز خودرا رهاميسازم و به سوي پنجره ميروم....صداي آشناي باران... انگارکه باهرقطره غم هارا از درون دلم ميشويد و ميبرد و ميبردومن باز به تو می اندیشم....
|
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم آذر 1388ساعت 14:36 توسط ندا |
|
 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هشتم آبان 1388ساعت 19:58 توسط ندا |
|
|
مانده نگاهم به دل پنجره تر شده از هجرت تو خاطره |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هشتم آبان 1388ساعت 19:55 توسط ندا |
|
 |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388ساعت 16:30 توسط ندا |
|
|
دیشب نشسته بودم و درخیالات خودم غرق شده بودم
ساعت ۲۳:۳۰ دینگ دینگ دینگ... صدای آشنای گوشیم نگاه میکنم سارا اس ام اس زده یک شعرعاشقانه که آخرش نوشته بود: تولدت مبارک...پیشاپیش گفتم...! ومن جوابی قشنگ با حرفهایی قشنگ برایش فرستادم... وفردایش... پشت سرهم تمام کسانی که هیچ گاه تنهایشان نگذاشتم دراین روز مرایاد کردند ازهمه ممنونم ازمادرم که اگرنبود خیلی وقت بود که این دنیا یک ندا کم داشت.... اگرنبود من خیلی وقت بود که با غصه ها زیرخاک بودم... به روزی فکرمیکردم که همه منتظربودندتا مرا که تازه به این دنیای لعنتی آمده بودم را ببینند به روزهای سختی که گذشت... به این فکرمیکردم که چه چیزباعث میشود آدم حتی درقشنگترین روز زندگیش نتواندلبخند بزند... انگار که کسی ازدیدن غم های بی پایان من شادی وصف ناپذیری وجودش را فرامیگیرد... چرا لذت بردن در وجود من گم شده خدا؟!!!!!!!!! به چه دلم را خوش کنم؟ خدایا ولی بازممنونم که مشکلاتی بدتراز این را قسمتم نکردی...... خدایاممنونم که مرامیبینی... خدایادوستت دارم
تولدم مبارک! |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388ساعت 16:13 توسط ندا |
|
همیشه چینی تنهایی ام ترک زده است به تارهای دلم بازناخنک زده است چقدرحس غریبی است دردلم انگارکسی دوباره به زخم دلم نمک زده است! |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت 14:58 توسط ندا |
|
|
خاطرمان باشد
یادهم باشیم شایدسالها بعد درگذرجاده ها بی تفاوت ازکنارهم بگذریم وبگوییم:آن غریبه چه قدرشبیه خاطراتم بود. |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت 14:57 توسط ندا |
|
|
درانتظار آمدن قطارم، قطاری که مسافری درآن نیست، من هم درایستگاه نیستم، روی ریلم... قطارهرلحظه نزدیکترمیشود، آن طرف خط غریبه ای مرا میبیند، به اوخیره می شوم، امید میبینم و... روزهایی گذشت، درچشمانش گناه دیدم وحسرت، واو چشمانش رابست... »»»»»»»»»»»»» چه بی پناه به دیوارتکیه دادی ای پناهم. .... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت 14:56 توسط ندا |
|
 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوازدهم آبان 1388ساعت 22:40 توسط ندا |
|
|
آمدي از راه دوري
تنگ زيباي بلوري آمدي ديدي دلم را خسته در کنج صبوري وقت تاريکاي جاده باتويک فانوس آمد تشنه بودم قطره اي را باتواقيانوس آمد قصددل کندن ندارم ازتواي دل کنده از خود ازتواي برده دلم را تاشب خوب تولد اي هميشه جاودانه درميان لحظه هايم غصه معنايي ندارد تاتوميخندي برايم پيش توازيادبردم روزهاي سختي ام را عشق مديون تو هستم لحظه ي خوشبختي ام قصد دل کندن ندارم ازتو اي دل کنده ازخود ازتواي برده دلم را تا شب خوب تولد....
ازتمام دوستان و همکلاسیهایم تشکرمیکنم که اومدن و سر زدن مریم گلم ممنون که زحمت کشیدی و اومدی دریای عزیزم ممنون که همیشه محبت هاتو ازمن دریغ نمیکنی و بهم لطف داری ازتمام دوستام ممنونم... سعید (ارشمیدس)بهت تبریک میگم که دایی شدی... ازهمهگی ممنونم که سرمیزنید... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوازدهم آبان 1388ساعت 22:27 توسط ندا |
|
 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوازدهم آبان 1388ساعت 22:22 توسط ندا |
|
|
چه کنم؟!دوسش دارم،شوخي که نيست،حرفِ يک عمردربه دري است،صحبت کلّي آوارگي
است،شکايتي نيست،حرف شکايت که در عشق بيايدبايد فاتحه ي اين حکايت راخواند.شماهم بدانيد بدنيست،تازه بعدِ يک عمرعاشقي همين امشب پاييزي ازمن پرسيد:مگرتودوستم داري؟ومن يقين دارم،ديوانه ترازمجنون،خيره به پرسش عجيبش،هفت آسمانِ حيرت را سِيرکردم وبرگشتم،راستي!گفتم برگشتم،اوهم برگشت.درست است،ازسفرآن سويِ اقيانوسش برگشت،امانه پيش من.اومالِ همه است ومن آرزوميکنم هيچکس مالِ اونباشد،امٌا مگرميشود.او حرفي نزد،ننوشت،سکوت کرد،امّاجوري که به بي قانونيِ غرورشکسته ام برنخورَدفهماند که قصد دارد مراکناربگذارد این نوشته راغرق جمله ای میکنم که درغم انگیزترین شب عمرم نثار چشمان غم آلودم کرد: دیگه میزارمت کنار... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هفتم آبان 1388ساعت 19:26 توسط ندا |
|
 |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم مهر 1388ساعت 13:12 توسط ندا |
|
|
نفرتم را بر يخ مينوسيم
گابريل گارسيا ماركز نويسنده 73 ساله و چهره تابناك ادبيات آمريكاي لاتين و جهان .ماركز يك نامه خداحافظي براي دوستانش نوشته كه حقيقتاً تكان دهنده است. اگر خداوند براي لحظه اي فراموش مي كرد كه من عروسكي كهنــه ام و تكه ي كوچكي زندگي به من ارزاني مي داشت. احتمالاً همه آنچه را كه به فكرم مي رسيد نمي گفتم، بلكه به همه چيزهايي كه مي گفتم فكر مي كردم. ارج همه چيز در نظر من نه در ارزش آنها كه در معنايي است كه دارند، كمتر مي خوابيدم و بيشتر رويا مي ديدم. چون مي دانستم هر دقيقه كه چشممان را برهم مي گذاريم شصت ثانيه نور را از دست مي دهيم. هنگامي كه ديگران مي ايستادند راه مي رفتم و هنگامي كه ديگران مي خوابيدند بيدار مي ماندم ، هنگامي كه ديگران صحبت مي كردند گوش مي دادم و از خوردن يك بستني شكلاتي چه حظي كه نمي بردم! اگر خداوند تكه اي زندگي به من ارزاني مي داشت. قبايي ساده مي پوشيدم. نخست به خورشيد چشم مي دوختم و نه تنها جسمم كه روحم را عريان مي كردم. خدايا اگر دل در سينه ام همچنان مي تپيد نفرتم را بر يخ مي نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار مي كشيدم.... روي ستارگان با رويايي ون گوكي شعري بنديتي (1) را نقاشي مي كردم. و صداي دلنشين سرات(2) ترانه عاشقانه اي بود كه به ماه هديه مي كردم. با اشك هايم گل هاي سرخ را آبياري مي كردم تا درد خارهاشان و بوسه گلبر گهايشان در جانم بخلد.
به هركودكي دو بال مي دادم اما رهايش مي كردم تا خود پرواز را بياموزد به سالخوردگان ياد مي دادم كه مر گ نه با سالخوردگي كه با فراموشي سر مي رسد. آه انسان ها، از شما چه بسيار چيزها كه آموخته ام. من دريافته ام كه همگان مي خواهند در قله كوه زندگي كنند، بي آنكه بدانند خوشبختي واقعي وابسته ضجه اي است كه در دست دارند. دريافته ام كه وقتي طفل نوزاد براي اولين بار با مشت كوچكش انگشت پدر را مي فشارد او را براي هميشه به دام مي اندازد. دريافته ام كه يك انسان فقط هنگامي حق دارد به انساني ديگر از بالا به پايين بنگرد كه ناگزير باشد او را ياري دهد تا روي پاي خود بايستد. من از شما بسي چيزها آموخته ام. اما در حقيقت فايده چنداني ندارند. چون هنگامي كه آنها را در اين چمد ان مي گذارم. بدبختانه در بستر مرگ خواهم بود.
ميگم که عاشق نبودم مي رم سوي دياري که عاشقي رو ياد بگيرم يه جايي که محبت و به هم ديگه هديه کنن يه جايي که خيلي ساده عشقو بهم ديکته کنن اون جا دروغ نيست"به هر بهانه اون جا صداقت" يه جور سهامه پرنده پرهاش" يه جور نماده شقايق زنده" هميشه شاده
اگر فرصت داشتم فرزندم را دوباره بزرگ كنم
|
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم مهر 1388ساعت 12:44 توسط ندا |
|
|
بايد فراموشت کنم
چنديست تمرين مي کنم من مي توانم ! مي شود ! آرام تلقين مي کنم حالم ، نه ، اصلا خوب نيست .... تا بعد، بهتر مي شود .... فکري براي اين دلِ آرام غمگين مي کنم من مي پذيرم رفته اي و بر نمي گردي همين ! خود را براي درک اين ، صد بار تحسين مي کنم کم کم ز يادم مي روي اين روزگار و رسم اوست ! اين جمله را با تلخي اش ، صد بار تضمين ميکنم....
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سی ام شهریور 1388ساعت 15:12 توسط ندا |
|
|
سلام دوستای گلم که هیچ وقت تنهام نذاشتن
  
داداش علی میدونم که از دستم ناراحتی که چرا بهت سر نمیزنم که بعداز این سفر حتما میام و بهت میگم.......
بچه ها خبر بسیاربدی شنیدم....داداش امیر(تیفوسی شورشی پرسپولیس) تصادف کرده و نمیتونه
آپ کنه...براش تو این ماه عزیز دعا میکنم تا زودتر خوب بشه
فعلا خدا نگهدارتون |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388ساعت 13:42 توسط ندا |
|
|
چه قشنگ است
وازآن دورترين واژه ي ترديد تو راميخوانم که بمانم درتو که بميرم درخود وبه يادچشمهاي رنگي ات دربادبخوانم ازتو وبدانم درتو چيزي ازجنس بلور است که من را به سراپاي خزان خواهد برد ونسيم عشق روزي ازسوي دلت به دل خسته من مي آيد ودرآن تاريکي محض نوري ازچشمه جوشان نگاهت به نگاه من خواهدباريد چه قدرغافلم ازخود چه وجودم درتو ودرآن تن آرامت خورشيدرامعناميکنم وبه دريا نخواهم بخشيد نگاه پرمعناي تورا چه غريبم درخود ودرآن کلبه ي تنهاييها خوابيدم بي تو وبه سوي تو روانه کرده ام رويا ي دلم را تاتورادرخواب من معناکند زندگي را در دلم پيداکند وبه ديدن تمام غم ها همه ي غصه هاي اين دلم را با تمام دلبستگي هاي شبم رسواکند تانخوانم ازتو که توحتي صداي مرانميشنوي وبه ديداردلم نيامدي وصداي خنده هاي بي محاباي دلت به دل خسته ي من رسوخ کرد وبازمرا در دل شب سوي روياي تو آورد... |
|
+ نوشته شده در
شنبه سی و یکم مرداد 1388ساعت 18:42 توسط ندا |
|
|
داشتم به اين جمله فکرميکردم:بودن يا نبودن مساله اين است
اين که گاهي بودنمان به نفع خودمان و ديگران نيست و نبودنمان بهتراست...اينکه نبودنمان به نفع ديگران باشد بستگي به شخصيتمان دارد که تاچه اندازه به نفع ديگران باشيم...مثل حرف زدن هاي بيجا که جايي که نبايد چيزي را بگيم ميگيم و چيزايي که نبايد برملا بشه..ميشه...واين برميگرده به اينکه يه انسان تاچه اندازه افسارش رودر دست داشته باشه گاهي نه بودنمان به درد ميخورد نه نبودنمان... يعني بودنمان انبودنمان يکي است... واين خيلي حالت وخيمي است که به درد هيچي نخوريم و همه آرزوي نبودنمان راداشته باشند... گاهي هم بودنمان به نفع ديگران است و ماخود نميخواهيم باشيم يعني اينجادو مورد پيش مياد : 1)ياخودمان حوصله ي بودن نداريم2)يا آنقدر اعتماديه نفسمان کم است که نميتوانيم بودنمان را به اثبات برسانيم گاهي هم انسان دوست دارد نباشد...که اين هم ميتواند گزينه خوبي باشد براي افرادي که ازدنيا متعلقاتش بريدن و يا کساني که به دلايل روحي دوست ندارن باشن و اين خيلي بداست که ماانسان ها فکرميکنيم اگربخواهيم نباشيم ميتوانيم... درحالي که بودن و نبودنمان اختياري نيست اما بهتربودنمان اختياري است ... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388ساعت 16:44 توسط ندا |
|
|
بعضيها شعرشان سپيد است، دلشان سياه
بعضيها شعرشان كهنه است، فكرشان نو، بعضيها شعرشان نو است، فكرشان كهنه، بعضيها يك عمر زندگي ميكنند براي رسيدن به زندگي، بعضيها زمينها را از خدا مجاني ميگيرند و به بندگان خدا گران ميفروشند. بعضيها حمال كتابند، بعضيها بقال كتابند، بعضيها انبارداركتابند، بعضيها كلكسيونر كتابند بعضيها قيمتشان به لباسشان است، بعضي به كيفشان و بعضي به كارشان، بعضيها اصلا قيمتي ندارند، بعضيها به درد آلبوم ميخورند، بعضيها را بايد قاب گرفت، بعضيها را بايد بايگاني كرد، بعضيها را بايد به آب انداخت، بعضيها هزار لايه دارند بعضيها ارزششان به حساب بانكيشان است، بعضيها همرنگ جماعت ميشوند ولي همفكر جماعت نه، بعضيها را هميشه در بانكها ميبيني يا در بنگاهها. بعضيها در حسرت پول هميشه مريضند، بعضيها براي حفظ پول هميشه بيخوابند، بعضيها براي ديدن پول هميشه ميخوابند، بعضيها براي پول همه كاره ميشوند. بعضيها نان نامشان را ميخورند، بعضيها نان جوانيشان را ميخورند، بعضيها نان موي سفيدشان را ميخورند، بعضيها نان پدرانشان را ميخورند، بعضيها نان خشك و خالي ميخورند، بعضيها اصلا نان نميخورند، بعضيها با گلها صحبت ميكنند، بعضيها با ستارهها رابطه دارند. بعضي ها صداي آب را ترجمه ميكنند. بعضي ها صداي ملائك را ميشنوند. بعضي ها صداي دل خود را هم نميشنوند. بعضي ها حتي زحمت فكركردن را به خود نميدهند. بعضي ها در تلاشند كه بيتفاوت باشند. بعضي ها فكر ميكنند چون صدايشان از بقيه بلندتر است، حق با آنهاست. بعضي ها فكر ميكنند وقتي بلندتر حرف بزنند، حق با آنهاست. بعضي ها براي سيگار كشيدنشان همه جا را ملك خصوصي خود ميدانند. بعضي ها فكر ميكنند پول مغز ميآورد و بي پولي بي مغزي. بعضي ها براي رسيدن به زندگي راحت، عمري زجر ميكشند. بعضي ها ابتذال را با روشنفكري اشتباه ميگيرند. بعضي از شاعران براي ماندگار شدن چه زجرها كه نميكشند. بعضي ها يك درجه تند زندگي ميكنند، بعضيها يك درجه كند. هيچكس بيدرجه نيست. بعضي ها حتي در تابستان هم سرما ميخورند. بعضي ها در تمام زندگيشان نقش بازي ميكنند. بعضي از آدمها فاصله پيوندشان مانند پل است، بعضي مانند طناب و بعضي مانند نخ. بعضي ها دنيايشان به اندازه يك محله است، بعضي به اندازه يك شهر، بعضي به اندازه كرة زمين و بعضي به وسعت كل هستي. بعضي ها به پز ميگويند پرستيژ بعضي ها خيلي جورهاي مختلف هستند.
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 16:20 توسط ندا |
|
|
شب وندا
داشت به ستاره ها نگاه ميکرد...ميخواست کاري براي کسايي بکنه که به کمک نيازدارن... مثلا نشينه باچيزايي که داره به فک و فاميل پز بده به دختر سر خيابون که يه شب ديگه مجبور ميشه خودشو با يه لبخنداجباري به پسربالاشهر که طعم بي پولي روحتي يه ثانيه هم نچشيده بفروشه... کمک کنه...ميخواست بدونه اون دختره وقتي داره سرقيمت خودش بحث ميکنه چه حالي داره؟ ميخواست به مردم بگه بجاي پاک کردن روي مساله اونو حلش کنن... چرا همه ميگن دختره ي بي حيا...خدا از رو زمين محوش کنه...چرا؟چرا محوش کنه؟ اون دوس داره خودشوبفروشه؟ اون دوس داره هرشب پيش يه نفرباشه؟اونم پيش کسايي که حتي يه لحظه هم به خودشون زحمت نميدن به جاي اينکه دنبال بدن دختره باشن دنبال علت فروختن بدنش باشن... دختره چه گناهي کرده که شهوت بچه پولدارو ارضاکنه؟واسه چي ميخوابه؟ واسه اينکه گشنه نمونه...واسه اينکه خونوادش دارن از گشنگي تلف ميشن ...واسه اينکه اونقدربخوربخوره که به اين بيچاره هيچي نرسيده... يه بار...فقط يه بار پاي صحبت هاش بشين...ببين چياميگه... هيچ وقت بکارت نجابت نمياره و نجابت هم بکارت نمياره...کسايي هستن که آبروي اين فاحشه روباکاراشون خريدن...هرچي باشه اون بدنش ميفروشه...چرا با اونايي که دين خدا رو به دنيا ميفروشن کاري ندارين؟ بچه ي ده ساله وقتي داره به مرد بي احساس التماس ميکنه که حداقل يکي از گل هاش رو بخره واون مردپاشوميزاره و تخته گاز ميره چه حسي داره؟ ازبالاي آسمون وقتي به شهرکثيف نگاه ميکنيم همش چراغ هاي روشن رو ميبينيم... امانيمه ي تاريک شهرپر رنگ تره وبا آدماي بي وفا حرفها داره نيمه ي تاريک شهر پراز آدمهايي است که خدارابيشتروبهتر ميبينند...پرازآدمهايي است که يک و نيم ميليون براي تحصيل بچشون پول نميريزن که آخرش هم بارتبه ي ده هزار قبول بشه...پراز آدمهايي است که ماه مهماني خدا همه بدون استثنا به مهماني خداميروند ... شهرما گنبدطلايي اش ديده نميشود ولي تادلت بخواد آسمان خراش هاي بلند ديده ميشه که هرکدام مال کساني است که کاغذهاي رنگي بيشتري دارند... چرا جوانهاي شهر من همه دربيست سالگي آرزوي مرگ ميکنن؟ ندا را کسي نشنيدوقتي نعره ها به سوي همه هجوم مي آورد چرا کسي که شب و روز درس خوانده نميتواند کار کند...اما کسي که يقه ي بسته و ته ريش داره بي بروبرگرداستخدام ميشه؟ چرا آدمهاي ما رفته رفته اينقدرکثيف ميشوند؟ چرا براي توجيه کثافت کاريهامون پاي دين رو وسط ميکشيم؟مردم شهرما انقدر مشکل دارند که حواس شان را از دست داده اند... فقط بالاشهريها زندگي ميکنند بقيه فقط نفس ميکشند...اينجا به دخترها هشدار ميدهند که روسري سر کنيدتامبادا پسرهاتحريک شوند... درشهرمن سنت ها دختران و زنان رادارد به تدريج ازبين ميبرد...درشهرمن مادرهاهم براي اثبات گفته هاي فرزندانشان ازآنها مدرک ميخواهند... شهرمن هوايش خيلي آلوده است و بس ناجوانمردانه سرداست... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 16:1 توسط ندا |
|
|
من ترانه اي داشتم
که بادبرد ودراين تنهايي به ياد آن کاشاني فکريک بره ي روشن هستم که بيايد علف تنهاييم رابچرد من اميدي داشتم که بسيارمبهم بود مترسکي آمدوآن راربود من بيخبراز هرکس دل سپردم به مترسک دروغ يادي از من نکنيد که ندارم يادگاري که پس ازمرگم به دل خودببريد ومرادردل شب دفن کنيد که به تاريکي هشيار روم ودرآغوش ستاره هاي بي نور بادل پرغم واندوه وتن خسته و بي روح با کمي شعرودعاوکمي اندوه مرا دفن کنيد... و به دنبال تن خسته ي من راه نياييد که بيمارم و بي روح من به آبي ها دلبسته شدم که دراين سفردور و دراز با غروب لک و دلگير محو ميشدند روي سنگ قبرم شعري از شاعر کاشاني با همان لهجه ي شيرين وقشنگ بنويسيد به سراغ من اگر مي آييد نرم و آهسته بياييد...
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388ساعت 13:51 توسط ندا |
|
|
چقدر آرام در ميان کودکانه هايم راه ميرفتم...دختري که از احساسات لطيف يک کودک که تازه به دنيا
آمده پر بود...چقدر آرام زود ميشود... ومن براي رفتن يک راه دشوار آماده ميشوم...تقديرم مثل يک راه غريب و گمشده...مثل يک آيينه خاک خورده... چقدر زود بزرگ شدم...چقدر دير زندگي کردم...چه آرام دل بستم...چه دير توراشناختم...چقدر غمگينم حتي نوشتن هم ديگر آن لذت قديمي را ندارد...نوشتن از تو زماني بهترين بود براي من اما حالا حتي نوشتن از تو هم مرا آرام نميکند... چقدر زود همه چيزم را از من گرفتي...وبه درياهاي هوست بردي...من تمام کودکانه هايم را از تو ميخواهم...شاديهايم در ميان قدمهايي که هنگام رفتن برميداشتي گم شدند...هوس زندگي کردن را چشمانت هنگام رفتن از من گرفت... وقتي فرياد زدم قدري آرام برو تا بتوانم رفتنت را بهتر ببينم ...حتي رفتنت هم به دلم مينشست...لبخندت کافي بود تا به زندگي بازگردم...ورفتنت کافي بودبراي مردنم...براي تنهاييهايم...تو رفتي...شايد کسي جاي مرا گرفته...شايد تو نيز در فراق کسي ميسوزي و شايد عشق و عاشقي را خط زدي... اما رفتنت با من چه ها که نکرد...بشمار...روزها و ماه هايي که مرا از ديدن خودت محروم کردي بشمار قدم هايي که هنگام دور شدن از من برميداشتي...تو ندايم را از من گرفتي...وقتي رفتي ديگر ندايي نبود...تو آن را بردي اما جسمش اينجاست...وتو چه قدر از او دوري تو چرابا من نماندي؟!عجب سوالي تو که گفتي مرا نميخواهي باز شب شد...بايد ببارم پايان |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388ساعت 13:40 توسط ندا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
سلام دوستان
ازاینکه به وبم تشریف آوردین بینهایت ممنونم 18سالمه و این وب تنهایادگاروهمدم روزهایی است که برمن گذشت بانظراتتون منویاری کنید بی غم باشید... |
|
RSS
|
